RECENSIE | Beyond the Binary

28/10/2017 - 15:22
Beeld: KVS
5
Beyond the Binary (KVS) geeft over verschillende kunstvormen heen het woord aan mensen die de binariteit ontglippen, of dat nu is op vlak van gender, seksualiteit, etniciteit, klasse, of een ander deel van hun identiteit. De artiesten brengen via hun kunst een ode aan de verstoring van het patriarchaat, kolonialisme en heteronormativiteit en maken zo ruimte voor legitimiteit en eigenliefde.

De avond werd geopend met een vertoning van Kiki , een documentaire uit 2017 over de kiki ballroom-scene  in New York City. Deze subcultuur creëert safe spaces waarin queer jongeren van kleur hun zorgen weg kunnen voguen en kunnen experimenteren met gender- en seksualiteitsexpressie. De Zweedse Sara Jordenö maakte deze documentaire op vraag van en in nauw verband met Twiggy Pucci Garçon, één van de jongeren in die scene. Hoewel ‘Kiki’ had kunnen focussen op de glamour van de ballroomscene schuwt het grassroots activisme (politieke kwesties bottom-up aanpakken) en rauwere thema’s niet; de jongeren praten over thuisloosheid, SOA’s, onveiligheid op straat, sekswerk… en over hoe de verschillende ‘huizen’ die dansen in de ballroomscene een tweede (of eerste) familie zijn geworden. De documentaire toont deze subcultuur met een gevoel voor eigenheid van de personen en een vleugje humor. 

White-washing

RECOGNITION, de organisatie die de film selecteerde, vertelde ons niet alleen over het belang van verhalen over personen van kleur, maar ook over hoe belangrijk het is dat personen van kleur zelf hun eigen geschiedenis kunnen schrijven. RECOGNITION sprak ook over de documentaire over zwarte trans vrouw Marsha P. Johnson, die gemaakt was door een witte cisgender man, en hoe naderhand bleek dat de filmmaker in kwestie zijn project heeft kunnen afwerken ten koste van Happy Birthday Marsha!, een project van Reina Gossett, een trans vrouw van kleur. De controverse die hierrond ontstond toont duidelijk dat ook de LGBTQ+gemeenschap last heeft van racisme en white-washing.
 
De eerste performance maakte meteen duidelijk hoe ongevoelig de queer community is voor etniciteit en de frustraties die dat opwekt. Jacob V. Joyce, dichter, zinester en activist/e, bracht een gedicht over hun ervaring op Grindr als (non-binair) persoon van kleur en de racistische en/of objectiverende opmerkingen waarmee die in aanraking kwam. Een groot scherm achter hun toonde geïllustreerde gesprekken die Jacob had op Grinder; “Waar kom je van? Echt, vanwaar kom je? Maar echt, waar je echt vandaan komt?” enz. Het drukte het publiek met de neus op de absurditeit; waarom heeft iemand uit een minderheidsgroep geen of nauwelijks voeling met de discriminatie van een andere groep?
 
Later op de avond sprak Jacob ook over hun nieuwe voornemen; vanaf nu geen gedichten meer die mensen van kleur in de slachtofferrol schilderen. De energie die mensen van kleur steken in het ‘bewijzen’ dat racisme nog steeds volop leeft, zou beter gaan naar het maken van eigen ruimtes, het vertellen van eigen verhalen, het aanleren en verfijnen van zelfliefde, aldus Jacob.
 

Say-teir-names

Joëlle Sambi vertelde met een Franstalige spoken word performance over haar ervaring als een queer vrouw van kleur, wat met enthousiast vingergeknip onthaald werd. Ook Imani Robinsons episch-aandoend gedicht, raakte een paar gevoelige snaren. Ze riep hierbij op tot een say-their-names, waarbij de namen van slachtoffers van onrechtvaardigheid eindelijk luidop worden uitgesproken:  De derde dichter van de avond was Hodan Warsame. Haar gedicht pakte vetfobie aan en meer specifiek hoe het haar als queer vrouw van kleur raakt.
 
De dansperformance van Mezhgan Saleh brak het poëzieblok. Ze nodigde het publiek uit om een erehaag te vormen op het podium, terwijl ze voor hen op en neer flaneerde op erg luide muziek en zo toxische masculiniteit aankaartte.
 
Als afsluiter draaide Rabz ‘Queer Afro-Diasporic Club’-muziek in de lounge. Zo kon je kiezen tussen dansen of de portrettenreeks Femme van Sal Muñoz bekijken. Of allebei. Of geen van beiden. Want binariteit is toch een beetje een gegeven van het verleden, niet?
 
Beyond the Binairy, KVS, 2017
Bron: 

Eigen verslaggeving



Hier niet op klikken aub