Sam De Bruyn is 25 en de niet meer zo jonge ster van Studio Brussel. Ongewild is hij ook een boegbeeld voor jonge holebi's. Vroeger vond hij het een eer om de spreekbuis te zijn van een generatie. Tegenwoordig is hij voorzichtiger geworden. "Ik wil gewoon Sam zijn. Die gast van Studio Brussel die toevallig ook homo is. Maar ik hoef geen statement te maken van mijn geaardheid. Dat is dan weer mijn kruistocht: er zo gewoon mogelijk over doen. Natuurlijk is er vaak kritiek. Heel veel goeie. Heel veel negatieve ook", vertelt Sam in DM Magazine (van de krant De Morgen).
Sam heeft leren omgaan met het BV-schap. "In Gent word ik doorgaans gerust gelaten, en voor de rest kom ik niet zoveel buiten. Tenzij het voor mijn werk is. Als mensen me aanspreken op een feestje waar ik zelf aan het draaien ben, begrijp ik dat dat erbij hoort."
(Geen) boegbeeld
Willens nillens werd Sam ook een boegbeeld van en voor jonge holebi's. De radiopresentator gaat er tegenwoordig anders mee om.
"In het begin vond ik dat natuurlijk geweldig. Ik voelde me vereerd, en het streelde mijn ego. Maar intussen krijg ik daar echt het schijt van. Ik wil geen boegbeeld zijn. Als er iets in het nieuws komt dat met homo's te maken heeft, hangt een uur later gegarandeerd 'Reyers laat' aan de lijn. Of bellen de kranten. In dat soort shit heb ik geen zin meer. Daarom ga ik ook niet in op al die aanvragen om peter te worden van een of andere homobeweging. Ik apprecieer weliswaar wat ze doen, maar voor mij is dat niet de manier. Bovendien: ik kan niet spreken uit naam van de homogemeenschap, want dat is niet zomaar één type mensen. En ik ben ook geen woordvoerder van 'de jongeren'. Want die heb je net zo goed in alle soorten. Vroeger was ik ervan overtuigd dat iedereen dacht zoals ik. Niet dus. Dat was een tikje naïef van mij. Ik wil ook niet getypecast worden. Ik ben méér dan alleen maar een homo. Veel mensen zien me uitsluitend als die nichterige, lacherige dubstepjanet van Studio Brussel. Dat is een eenzijdig beeld, en het hangt me stilaan de keel uit."
Anderzijds heeft Sam wel wetenschappelijk onderzoek over holebi's een duwtje in de rug gegeven.
"Ik vond het merkwaardig dat daar amper cijfers over bestaan. Kennelijk is het niet evident om die gemeenschap te bereiken, al heeft dat volgens mij ook met stereotiep denken te maken. Want waar ga je als universitair onderzoeker vragenlijsten afnemen over homo's? In homocafés. En in gaysauna's. De clichéplekken waar 'ze' zitten. Het kan haast niet anders, of zo ontstaat er een verkeerd beeld. Homo's zitten overal, zoals het hoort. En dus ben ik blij dat ik iets kleins kan doen. Uiteindelijk heb ik alleen maar een tweet de wereld ingestuurd, al heeft die er wel voor gezorgd dat de site even gecrasht is. (lacht) Ik hoop altijd dat zo'n onderzoek tot resultaten leidt die de mensen zullen verbazen. Dat eruit blijkt dat niet alle homo's promiscue ziektebommen zijn. Want dat beeld bestaat nog steeds, kennelijk. Ook in 2012. Daar word ik wel wat lastig van."
Homfoob geweld
Homofoob geweld is een hot topic dat ook Sam niet ontgaat.
"Ik denk dat het veel te maken heeft met het feit dat mensen - ook qua uiterlijk - steeds explicieter zichzelf zijn. Natuurlijk is het niet oké dat je daarvoor wordt uitgescholden. Anderzijds: wanneer je als man in tijgerlegging door een stad als Brussel loopt, waar zo veel verschillende culturen samenwonen, vraag je er een beetje om. In een grootstad moet iedereen wat water bij de wijn doen. Ik loop ook niet in roze outfits rond. Kijk: het is goed dat die app bestaat, omdat het een manier is om geweldpleging tegenover homo's onder de aandacht te brengen. Er is over gepraat. Tot in het parlement toe, zelfs. Dat kan ik alleen maar positief vinden."
De meldingsapp om homofoob geweld te registreren, Bashing, heeft Sam al snel gewist. "Ik vond het van meet af aan al een dubieus idee. Het concept om op een kaartje aan te duiden waar je last hebt gehad, vind ik een verkeerd signaal. Op de duur ontstaan er wijken die je als homo beter vermijdt. Daar ben ik geen voorstander van."
In een vorig leven werd Sam zelf slachtoffer.
"Al durf ik niet te zeggen dat me dat niet zou zijn overkomen mocht ik hetero zijn geweest. Ik was gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plek. Om vier uur 's nachts, het waren vijf gasten die zwaar onder invloed waren. Eerst een kopstoot, dan een paar slagen, dan een trap in mijn nier... er zat gewoon geen rem op. Ik heb geen klacht neergelegd, nee. Mijn vorige contact met de politie was van die aard dat ik me niet nog eens wilde laten vernederen. In eerste instantie wilde ik het liever voor mezelf houden. Het was zo al traumatisch genoeg. Gewoon uitgescholden worden is al zo kwetsend. Ik ben daar echt niet goed van geweest. Zeker omdat het in je eigen stad gebeurt. In je eigen straat, de plek waar je je altijd veilig voelt. Ik durfde achteraf niet meer alleen buiten te komen."
Ruw Antwerpen, tolerant Gent?
Is Gent, waar Sam tegenwoordig woont, zo veel toleranter? Kan hij in de Veldstraat zomaar zijn vriend Wannes binnendoen?
"Geen idee, want dat doe ik niet. Of liever: niet méér. Ik Antwerpen deed ik dat wel, en zoals gezegd: dat is me slecht bekomen. Op zich is het spijtig dat ik mijn houding heb moeten aanpassen, maar ik heb het ook niet in me om op de barricaden te gaan staan. (denkt na) Ik heb altijd het gevoel gehad dat mijn generatie een stuk flexibeler met homoseksualiteit omgaat. Alleen: als je dan de cijfers van onderzoeken bekijkt die daarover in middelbare scholen worden gevoerd, blijkt de appreciatie van homo's niet veel verbeterd. Vroeger dacht ik dat we algemeen aanvaard werden, maar eigenlijk blijkt het omgekeerde waar. Kennelijk is het erg moeilijk om het eeuwenoude rollenpatroon te doorbreken."
Kinderwens
Sam praat ook over zijn kinderwens. Hij wil er vier, liever zes zelfs.
"Heel hard, zelfs. En mijn vriend ook. Alleen komt daar een hoop praktisch gedoe bij. Onderzoeken, papierwerk, gesprekken... En ik ben al vijfentwintig, dus het wordt tijd om daar eens werk van te maken. Ik kijk er ontzettend naar uit om vader te zijn. Misschien dat het me ook zal dwingen om mijn prioriteiten te verleggen. Op dit moment komt mijn werk op de eerste plaats. Mijn lief aanvaardt dat ook. Hij heeft trouwens geen keuze. (lacht) Maar eens er kinderen in het spel zijn, zal ik toch even op de rem gaan staan."
