“Mijn vader stierf slechts enkele weken na mijn geboorte. Mij restte slechts een foto.” Een boek dat met zo’n zinnen begint, doet mij naar meer verlangen. Wordt dit verlangen ook ingelost?
In dit boek ‘Het verkeerde moment’ van Alain Claude Sulzer kent een zeventienjarige verteller zijn vader slechts uit de verhalen van zijn moeder. En van een foto, gemaakt door een professionele fotograaf, die al zolang hij zich kan herinneren in de kamer staat. Dan wekt het horloge dat zijn vader op die foto draagt zijn nieuwsgierigheid: het staat op kwart over zeven. Welke fotograaf is op dat tijdstip, ’s ochtends of ’s avonds, aan het werk?
Op de achterkant van het portret vindt de zeventienjarige verteller een adres in Parijs en hij stelt met verbazing vast dat de fotograaf zijn peetoom is, die na zijn doop plotseling verdween. Zonder zijn moeder en stiefvader op de hoogte te stellen vertrekt hij naar Parijs, om de geschiedenis van zijn vader te achterhalen.
Bedrog van twee mannen
Naarmate het verhaal vordert, ontvouwt er een dramatische verhaal tussen de liefde van twee mannen in het Zwitserland van de jaren ’50. Het zou een meeslepend verhaal kunnen zijn over een vader die zijn vrouw moet bedriegen en verlaten om samen te kunnen zijn met zijn grote liefde, en over de zoon die dat bedrog moet verwerken. Echter de eerste helft van het boek is eerder langdradig.
De ik-figuur, de verteller, blijft naamloos en kleurloos. Halverwege wordt er gewisseld van verteller, deze wissel komt mij niet echt geloofwaardig over. Bovendien wordt er enkele keren plots zonder toegevoegde waarde van tijdlijn gewisseld. Dit maakt dat deze roman mij slechts met vlagen overtuigt. De wijze waarop Sulzer dan weer het verhaal van Emile, de vader, neerzet – zijn verliefdheid, zijn worsteling, zijn wanhoop en zijn verzet tegen de denkbeelden van die tijd – zijn krachtig geschreven.
Net over halverwege sluipt er plots nog een persoon de roman binnen, dit maakt het langgerekte verhaal toch weer net iets verrassend. Bij deze ene verassing blijft het dan ook. Het einde voelde ik kilometers op voorhand aankomen.
Mijn verlangen
Ook de schrijfstijl van Sulzer bekoort mij niet echt. Hij schrijft meestal zeer oppervlakkig. Enkele keren dan weer heel gedetailleerd op momenten dat ik mij als lezer afvraag wat het er toe doet. Mijn verlangen naar meer werd niet echt ingelost. Dit boek had heel wat meer in zijn mars kunnen hebben door veel dieper in te gaan op hoe de 17-jarige zoon in zijn eigen tijdsgeest het verhaal van zijn vader verwerkt. Want in die periode eind jaren ’60 en begin ’70 was homoseksualiteit zeker nog zo niet evident als Sulzer soms laat uitschijnen. Echter het boek blijft er eentje dat vlot leest en wel dienst kan doen als pure ontspanning, maar meer moet je als lezer zeker niet verwachten.
Eigen verslaggeving
