OPINIE | Flamingantisme en homoseksualiteit, de tegenbeweging

07/06/2011 - 11:52
Bart Van Reeth, parlementair medewerker van de N-VA - 07/06/2011
Een delegatie van de N-VA op de Gay Pride in Brussel, die al bij het verlaten van de trein in het station werd belaagd en beschimpt door deelnemers die verkeerdelijk dachten dat de Vlaams-Nationalisten een tegenmanifestatie organiseerden. Hét bewijs dat er in holebi-middens  nog steeds een foute perceptie heerst van Flamingantisme in relatie tot minderheden. De 20-koppige afvaardiging bestond nochtans hoofdzakelijk uit homoseksuele medewerkers en sympathiserende jongeren uit de partij van Bart De Wever. De Wever die trouwens in zijn boek Het Kostbare Weefsel verklaarde dat   “voor Vlamingen van zijn generatie, het meestal een evidentie is dat homoseksualiteit tot de condition humaine behoort”. Het wekte dan ook geen geringe verbazing dat de N-VA-ers de hele dag door moeite moesten doen om de bestaande vooroordelen t.o.v. een “rechtse” partij als de N-VA te ontkrachten. En dat precies op de hoogdag van een beweging die reeds méér dan een eeuw  strijd voert tegen diegenen die zich vanuit onwetendheid, angst of ware xenofobie wentelen in hun eigen grote gelijk en het 'anders zijn' van individuen veroordelen. Toch lijkt dat fenomeen meer menselijk, dan groepsgebonden te zijn. Zo was er die medewerker van Amnesty International op de Gay Pride die bij hoog en bij laag volhield dat  holebi zijn onmogelijk te verzoenen valt met affectie voor een partij als de N-VA… Uiteraard dient men begrip op te brengen voor dit soort reacties. Decennialang immers, trok een andere partij, die het niet echt begrepen had op minderheden en mensen met een afwijkende mening of gedrag,  de leeuwenvlag naar zich toe. Nochtans liep de Vlaamse Beweging, waarin de N-VA uiteindelijk haar roots heeft, een opmerkelijk parallel parcours met de holebi-beweging, incasseerde ze haast identieke klappen en stond ze meer dan eens in dezelfde verdomhoek. Dat maakte beide bewegingen uiteindelijk tot 'tegenbeweging'. Er zou bijgevolg wel eens meer kunnen zijn dat beiden bindt, dan dat hen scheidt. 

Deportatie 

Als op 10 mei 1940 de Duitsers België binnenvallen, beveelt en organiseert de overheid meteen de deportatie naar Franse gevangenenkampen van iedereen die –althans volgens het establishment- een gevaar betekend voor de staat en de openbare orde. Samen met communisten en statenlozen worden ook homoseksuelen en Vlaams-Nationalisten massaal van de straat geplukt. De ontberingen en ellende in de Franse kampen zouden tussen de lotgenoten, hoewel hun agenda’s en belangen vaak haaks op elkaar stonden, sterke banden smeden en vaak leiden tot vriendschappen voor het leven. De Duitse bezetting zou geen soelaas brengen. Integendeel zelfs. Want hoewel in zgn. “linkse” kringen graag  het tegendeel wordt beweerd ; slechts een te verwaarlozen percentage van de Vlaams-Nationalisten zou uiteindelijk effectief met de bezetter collaboreren. De overgrote meerderheid van de bevolking hield zich afzijdig in het conflict en eveneens als de holebi’s werden Flaminganten die zich verzetten, het slachtoffer van de Nazi-terreur. Ook hier weer enkel en alleen omwille van de afwijkende meningen en gedragingen die beide groepen erop nahielden.

Stigma

Na de oorlog volgde een repressie die erop gericht was de Vlaamse beweging te vernietigen. Daarbij werd de 'andersdenkende' Vlaming het etiket opgekleefd van fout, onbetrouwbaar en marginaal. Geëngageerd Vlaming zijn, was net als homoseksualiteit vies en pervers. Een vergelijkbaar maatschappelijk stigma dus waarvan de holebi-beweging al eeuwenlang het slachtoffer was. Net zoals een afwijkende seksuele geaardheid, was ook het Flamingantisme onacceptabel voor de heersende kaste.

Uit de kast

De Vlaamse verontwaardiging rond de unitaire Leuvense Universiteit luidde in mei 1968 de heropstanding van de Vlaamse beweging in. Na meer dan 20 jaar in de catacomben te hebben vertoefd konden de Flaminganten eindelijk uit de kast komen. Bijna exact één jaar later begonnen in ons land de eerste homoseksuelen zich openlijk te “outen”. Aanleiding daartoe waren de  beruchte Stonewall-rellen in de New-Yorkse wijk Greenwich Village. Na jarenlange pesterijen door politie en overheid besloot het gay-publiek van homobar The Stonewall-Inn fysiek terug te slaan. De commotie die daarop ontstond zou ook bij ons leiden tot meer tolerantie en de eerste vorm van acceptatie van homo’s. Hoewel de politiek correcte klasse haar uiterste best zou doen om de Vlaamse Beweging zoveel mogelijk te marginaliseren en in de meest conservatieve hoek te drukken, kon ze niet vermijden dat in de jaren 70 van de vorige eeuw een groep ontstond die zich de Roze Leeuwen noemde. Het op dat moment nogal anarchistische collectief zou openlijk ijveren voor dezelfde rechten voor holebi’ s en hetero’ s en daarenboven voor een pluralistisch, onafhankelijk Vlaanderen binnen Europa. Daarmee rekende ze af met de bewust foutgecommuniceerde perceptie van Vlaams-Nationalisme versus homoseksualiteit. 

Waakzaamheid is geboden

De wereldwijde radicalisering van de Islam, gepaard gaande met een groeiende aanwezigheid van moslims in Vlaanderen en Europa zorgt voor een nieuwe bedreiging voor homoseksuelen en hun rechten. Ook hier vindt de holebibeweging alweer een bondgenoot in de Vlaams-Nationalisten die erop staan de eigenheid en identiteit van de Vlamingen en hun cultuur te vrijwaren. Deze radicalisering streeft immers de implementatie van de Islam als enige en ware godsdienst na. Het ethisch-conservatisme in de Islam sluit helemaal niet aan bij hoe hierover gedacht wordt vanuit een Vlaams engagement, laat staan dat de holebi’s voor dit model zouden kiezen. We hoeven ons geen illusies te maken; in die nachtmerrie is géén plaats voor homo’s of Vlaamse bewegers. Alweer omwille van hun 'anders denken'.     

Met open vizier

Net als bij de holebi-beweging, heeft de strijd om emancipatie er bij de Vlaamse Beweging toe geleid dat er vandaag met open vizier kan gestreden worden. Helaas nog steeds tegen domme en vaak vanuit achterlijke filosofieën of religieuze overtuigingen geïnspireerde vooroordelen. Het gezegde 'onbekend is onbemind' blijft spijtig genoeg nog steeds krachtig overeind. Nog altijd leeft bij velen het idee dat Vlaams-Nationalisme per definitie synoniem is voor onverdraagzaamheid, intolerantie en xenofobie. Met dit opiniestuk heb ik getracht dat beeld te ontkrachten. Bovendien ben ik van mening dat zowel de brede Vlaamse Beweging als de holebi-beweging zich ook vandaag nog altijd dienen te weren vanuit de defensie. De N-VA is een holebi-vriendelijke partij en vele van haar mandatarissen en medewerkers hebben er geen probleem mee zich als dusdanig te profileren. Zoals de Vlaamse- en de holebi-beweging het 'anders zijn' van anderen aanvaarden, verdienen ze ook en zeker elkaars volste acceptatie. Zij hebben immers een lange traditie in het bekampen van dezelfde tegenstanders!  

 

Bron: 

Vrije tribune

Lees meer over: